Przechowywanie i trwałość liofilizowanych peptydów

Liofilizowane (suszone sublimacyjnie) peptydy przechowuje się nieotwarte krótkoterminowo w chłodzie w temperaturze 2–8 °C, a długoterminowo w temperaturze −20 °C (w laboratoriach czasem −80 °C), suche i osłonięte przed światłem, natomiast roztwór roboczy przygotowany w laboratorium do badań in vitro zazwyczaj przechowuje się w temperaturze 2–8 °C i zużywa w ograniczonym czasie. Te dwa reżimy przechowywania stanowią podstawę prawidłowego postępowania z materiałem w warunkach badawczych.

Nieotwarty proszek a roztwór roboczy

Liofilizat w oryginalnej, zamkniętej fiolce jest najbardziej stabilny przechowywany w temperaturze −20 °C; do przechowywania długoterminowego laboratoria często wybierają −80 °C. Gdy peptyd zostanie rozpuszczony w laboratorium w rozpuszczalniku na potrzeby badania in vitro (na przykład wodą, rozcieńczonym kwasem octowym lub DMSO, w zależności od hydrofobowości sekwencji), dynamika stabilności zmienia się całkowicie: roztwór przechowuje się w temperaturze 2–8 °C i zużywa w krótszym czasie, ponieważ hydroliza i inne ścieżki degradacji przebiegają szybciej w środowisku wodnym niż w postaci stałej.

Wpływ światła i wilgoci

Wiele sekwencji peptydowych zawiera wrażliwe łańcuchy boczne, takie jak cysteina, metionina, tryptofan i tyrozyna, podatne na utlenianie lub fotodegradację pod wpływem światła (UV). Wilgoć sprzyja hydrolizie wiązań peptydowych i może powodować zbrylanie się liofilizowanego proszku, co utrudnia przygotowanie roztworu do analizy i wpływa na jednorodność roztworu. Z tego powodu liofilizaty przechowuje się:

• w bursztynowym lub nieprzepuszczającym światła szkle albo w opakowaniu zewnętrznym blokującym światło
• z dołączonym do opakowania środkiem osuszającym
• w zamkniętej fiolce, chroniącej przed wilgocią otoczenia
• w zaciemnionej zamrażarce lub lodówce, nigdy na blacie laboratoryjnym

Dlaczego liofilizat jest bardziej stabilny

Liofilizacja usuwa niemal całą wodę z roztworu peptydowego poprzez sublimację pod próżnią. Bez wolnej wody kinetyka reakcji hydrolizy, deamidacji i agregacji zostaje praktycznie zatrzymana: cząsteczka zostaje niejako unieruchomiona w amorficznej lub krystalicznej matrycy stałej. Wyjaśnia to, dlaczego liofilizowany peptyd, przy prawidłowym przechowywaniu, może pozostać stabilny od kilku miesięcy do kilku lat, podczas gdy ta sama sekwencja w roztworze może wykazywać oznaki degradacji już w ciągu dni lub tygodni.

Zamrażanie proszku i wskazania dotyczące trwałości

Powtarzane cykle zmian temperatury samego proszku są odradzane: kondensacja przy wyjmowaniu z zamrażarki wprowadza miejscową wilgoć na powierzchnię liofilizatu. Fiolkę należy więc pozostawić do osiągnięcia temperatury pokojowej przed otwarciem. Certyfikat analizy lub karta danych technicznych często zawiera orientacyjny okres trwałości w określonych warunkach przechowywania; jest to szacunek oparty na ogólnej praktyce laboratoryjnej, a nie bezwzględna gwarancja, i obowiązuje wyłącznie wtedy, gdy wskazane warunki (temperatura, światło, wilgoć) są utrzymywane w sposób ciągły.